Koffie in de ene hand, het roer stevig in de andere: Adelheid Greven (62) en Stanislas Steverlynck (68) varen – op rustig tempo en zonder strak uitgestippeld plan – hun eigen route rond de wereld. Aan boord van hun zeilboot Pat Panick – lees: ‘pas de panique’ – blijft het koppel ook in woeliger water opvallend rustig. Terwijl veel zeilers dromen van tropische oorden met azuurblauwe baaien en wuivende palmbomen, trekken zij liever noordwaarts. In dikke merinowollen truien trotseren ze samen de Arctische wateren van Noorwegen, IJs- en Groenland en momenteel: Canada.
Tegen de stroom in
Wanneer Adelheid vanuit Canada de telefoon opneemt, lijkt de afstand plots klein. Aan de andere kant van de lijn vertelt ze hoe haar liefde voor zeilen begon. Wat blijkt? Lang voor ze het noorden rondzeilde, voer ze al tegen de stroom in. “Toen mijn vader in 1976 een zeilboot kocht, was de sport nog niet populair. Ik was de enige in mijn klas voor wie zeilen een hobby was. Ook mijn zus Sigrid kreeg de microbe te pakken en werd later zelfs kapitein in het tv-programma 'Over de oceaan'.” Diezelfde gedrevenheid vond ze 25 jaar geleden terug bij Stanislas. Al snel groeide een gedeelde droom: geen dagtochtjes vanuit Nieuwpoort of Blankenberge meer, maar zilte avonturen in verre oorden. “Sinds ons pensioen in 2022 leven we een half jaar op zee en een half jaar in Oostduinkerke, dicht bij onze kinderen en kleinkinderen.”
Navigeren tussen het ijs
Hun spannendste reis? Adelheid hoeft er niet lang over na te denken. “Dat was langs de oostkust van Groenland, waar we voor het eerst kennismaakten met ijsnavigatie. Stromingen vind je terug in een tabel, rotsen staan op de kaart, maar omdat ijs meedrijft met wind en golven, is een ijsrapport vaak al achterhaald wanneer je aankomt. Dan is het soms letterlijk alle hens aan dek”, lacht ze. Net die onvoorspelbaarheid maakt het voor hen zo’n bijzonder avontuur. Adelheid en Stanislas laten zich dan ook niet opjagen. “Wij doen aan slow travel. Als het getij of de wind niet gunstig is, wachten we gewoon een dag langer. Onze grootste luxe is tijd, wat op zee ook veiligheid betekent.” Competitiezeilers zijn het dus allerminst. “Wij willen niets bewijzen. Comfort en zekerheid komen altijd op de eerste plaats.”
Tegenpolen aan hetzelfde roer
Tijd is overigens misschien wel hun enige luxe. “Op zee merk je hoe weinig je eigenlijk nodig hebt. Het comfort van een huis mis ik niet aan boord, maar eenmaal terug in Oostduinkerke geniet ik er wel van. En een mooie handtas blijft aan wal toch ook moeilijk te weerstaan”, geeft ze al lachend toe. Zonder wasmachine, diepvries of strijkplank aan boord zijn er zelden huishoudelijke discussies, al vraagt het leven op zee wel de nodige organisatie. “Als we ’s nachts doorvaren, wisselen we elkaar af. Dan zien we elkaar maar kort, tussen een droge trui en een kop thee door.” Dat ze dit leven als koppel volhouden, heeft volgens Adelheid misschien wel te maken met hun verschil in temperament. “Ik ben een eeuwige optimist, terwijl Stanislas met beide voeten op de grond blijft.”
Zeehondenvinnenstoofpot bij locals
Of al die zeiljaren hun blik op de wereld hebben veranderd? "Absoluut. Als je naar het nieuws kijkt, zou je bijna bang worden om nog te reizen. Maar wij zijn tot nu toe alleen maar goede mensen tegengekomen. Als je ergens met een open blik aankomt, krijg je dat in veelvoud terug. Die ontmoetingen zijn vaak het mooiste aan onze zeilreizen.” Dankzij de vrijgevigheid van lokale vissers hoeven ze zelf zelden een hengel uit te gooien. “Zo kregen we in de Shetland-eilanden tachtig coquilles. Drie dagen lang aten we ze, als lunch én diner”, lacht ze. “Door die fijne contacten leer je ook ongewone dingen eten, zoals walvis, papegaaiduiker of stoofpot van zeehondenvinnen.”
Kompas richting Alaska
Door een technisch probleem ligt Pat Panick voorlopig stil. In afwachting van de werkzaamheden verblijven Adelheid en Stanislas tijdelijk in Nova Scotia, een Canadees schiereiland. Aan hun mindset verandert dat weinig. "We bergen onze plannen gewoon even op, in onze niet-bestaande diepvries", grapt Adelheid. Hun kompas staat namelijk gericht op de Noordwestpassage, een tocht langs de noordkust van Canada richting Alaska. "Daarvoor is het tijdsvenster klein. Tussen eind juli en half september moet je bijna non-stop kunnen doorvaren." Dat ze niet altijd de wind in de zeilen hebben, zien ze als deel van het avontuur. "We zijn elke dag dankbaar dat we dit nog mogen en kunnen doen."
Boot: Pat Panick, een Breehorn 44, gebouwd in 1993 in Friesland.
Motto: 'A smooth sea never made a skilled sailor'.
Reizen: Noorwegen, de Faeröer-eilanden, IJsland, Schotland, Groenland en Canada.
Droombestemmingen: Alaska, British Colombia en Patagonië.
Volg de route: Via @sy.patpanick op Instagram. De link in bio brengt je naar het Polarsteps-reisdagboek en de blog.
