Terwijl wij aan de eerste koffie zitten, wordt bij Gaëlle Dejonckheere en Pierre Gombert voor de kust van Tahiti de apero klaargezet. Op de achtergrond schenken Pierres ouders wijn in en snijden ze een beenham aan – een uitzonderlijk tafereel, want meestal moeten familie en vrienden het doen met Garmin Messenger en een bewegend stipje op de kaart. De 31-jarige advocate in het sportrecht en de Jan De Nul-ingenieur uit Oudenburg ruilden vergaderingen, deadlines en overuren voor een wereldreis onder zeil van twee jaar. Opvallend: voor hun vertrek had het koppel zelfs nog nooit samengewoond.
Stiekem de trossen los
Op hun eerste date, in 2019, nam Pierre Gaëlle meteen mee de zee op. Romantisch, maar achteraf bekeken ook strategisch. “Ik vertelde haar toen al dat een wereldzeilreis mijn grote droom was”, knipoogt hij. Gaëlle wilde eerst haar baliestage afronden en werkervaring opdoen. Pas in maart 2025, tijdens een oceaanoversteek van Brazilië naar Barbados met gezin Gombert, sloeg ook bij haar de vonk over. “Een maand later voeren we op een vrijdagavond de Noordzee op. We zwegen een uur lang en plots vroeg ik: wat houdt ons nog tegen?” In september gooide het koppel, intussen bijna acht jaar samen, de trossen los. “We hielden onze plannen geheim tot kort voor ons vertrek. We wilden niet dat iemand ons nog op andere gedachten bracht.” Vooral Gaëlles vader moest het nieuws even laten bezinken. “Maar al snel zei hij: ‘Je bent nog jong. Als je het ooit wil doen, is het nu.’”
Een zeebonk en een groentje
Pierre stak al meermaals de oceaan over met zijn vader en broer. Gaëlle? Die had zelfs nog nooit gezeild. “Een cursus is er door mijn drukke job nooit van gekomen.” Voor hun wereldreis had het koppel zelfs nog nooit samengewoond. “We moesten kiezen: een huis kopen of een zeilboot. Allebei was financieel niet haalbaar.” Op een paar vierkante meter vonden ze verrassend snel hun draai. Pierre ontfermt zich over de techniek en de verse vis op tafel, Gaëlle houdt de boot georganiseerd en plant de uitstappen aan wal. “We zijn allebei vergevingsgezind en blijven uit elkaars vaarwater. Pierre blijft ook altijd kalm.” Dat bewees hij toen hij tijdens onweer een losgekomen verstaging moest herstellen. Gaëlle denkt dan weer terug aan een rivier in Argentinië, waar windstoten tot 47 knopen de boot deden daveren. “Zeilers gaan me hiervoor haten, maar als het spannend wordt, knijp ik gewoon mijn ogen dicht”, lacht ze.
Tonijn voor 27 man
Op zee leer je snel het verschil tussen wat je wil en wat je nodig hebt. “Thuis douchte ik twintig minuten en had ik een uitgebreide skincareroutine. Nu heb ik mijn haar kort geknipt en was ik het met zeewater”, lacht Gaëlle. Ook hun overconsumptie ging overboord. “In Lanzarote vulden we de hele zetel met blikvoer, maar maanden later is die voorraad nog altijd onaangeroerd. We eten bijna elke dag verse vis, groenten, fruit en eieren.” Of er dan ook al eens walvis op hun bord lag? “Die is helaas te groot voor mijn hengel”, grapt Pierre. “Een gigantische tonijn heb ik wél al gevangen. Daar hebben 27 mensen in de baai van kunnen mee-eten.” Zelfs kleinere vangsten vragen soms heel wat spierkracht. “Ik heb al eens 45 minuten moeten trekken en sleuren om een vis binnen te halen. Aan Gaëlle kan ik geen hulp vragen: die vliegt met hengelmolen en al overboord.”
Waar vreemden vrienden worden
Om hun droom binnen budget waar te maken, varen Gaëlle en Pierre soms sneller dan ze zelf zouden willen. “Op de Marquesaseilanden leerden we een fantastisch Australisch koppel kennen. We hadden gerust nog een week langer gebleven, maar de volgende dag moesten we alweer verder.” Toch zijn het net die ontmoetingen die hun reis onvergetelijk maken. “In Europa zwaait bijna niemand terug, terwijl in Chili de mensen al klaarstonden om onze touwen aan te nemen.” Waar ze dan ooit voorgoed hun anker zouden uitgooien? Daar hoeven ze niet lang naar te vissen. “Aan de Marquesaseilanden in Frans-Polynesië. Geen massatoerisme, azuurblauw water en overal manta's. Voor mij is dat de mooiste plek op aarde.” Of ze zich daarna nog makkelijk opnieuw in België settelen? “Voor Pierre ligt zijn job nog open. Ik deed mijn werk ook ontzettend graag, maar weer in de ratrace stappen? Dat weet ik nog niet.”
In Speedo naar Copacabana
Vanuit Tahiti zet het duo koers naar Tonga, Fiji en Australië. Daarna wacht hun grootste uitdaging: de oversteek van de Indische Oceaan richting Zuid-Afrika. “We zullen een maand geen land zien.” Ze volgen bewust de historische én natuurlijke Magellaan-route. “Het blijft bijzonder om te beseffen dat die wateren in 1500 voor het eerst werden verkend. Daar sta ik vaak bij stil.” Een eerste mijlpaal kon Pierre al afvinken. “Met mijn boot – én in Speedo-slip – aanmeren voor Copacabana. Nu wil ik nog New York binnenvaren, om oud-collega’s te zien.” Gaëlle droomt dan weer van een duik in het Great Barrier Reef en meer inheemse ontmoetingen. Voor wie nog twijfelt om zijn of haar bucketlist af te vinken, heeft Pierre één boodschap: “Volg je hart. Het leven is te kort.” Gaëlle lacht. “In mijn jaarboek van het zesde middelbaar schreef ik bij mijn toekomstplannen: ‘Feesten en de wereld ontdekken.’ Check!”
Boot: Doubl'eau, een Dufour 41, gebouwd in La Rochelle.
Reizen: Brazilië, Chili en Frans-Polynesië.
Droombestemmingen: Australië en Oostkust Verenigde Staten.
Onmisbare app: NoForeignLand, de Tripadvisor voor zeilers.
Volg de route: Via @chasing_magellan op Instagram. De link in bio brengt je naar hun Garmin-locatie.
