We treffen Katrien Braet (62) uit Heist ‘s namiddags in het Zeebrugse havengebied, wanneer zowel de visnetten als de veilzaal al zijn leeggelopen en de zeelui zich weer optuigen voor de volgende reis. Zij slingeren de vrouw geen opmerkingen naar het hoofd, maar wel hun T-shirts, zodat de veilingmeester haar kleren niet zou vuilmaken tijdens onze fotoshoot. “Je moet hier op je strepen staan en die moet je natuurlijk eerst verdienen”, knipoogt ze.
Veilingdagen
Op haar 19de begon Katrien als administratief bediende bij de toenmalige Zeebrugse Visafslag. Meer dan veertig jaar later werkt zij hier nog steeds, als een van de drie veilingmeesters van de huidige Vlaamse Visveiling. “Hiertoe behoort ook de veiling van Oostende. De veilingdagen zijn telkens op maandag, woensdag en vrijdag. Is de aanvoer te groot, dan wordt er in beide veilzalen tegelijk verkocht”, legt ze uit. “Zo’n werkdag begint voor mij al om 4 uur met een controleronde langs alle partijen en om klokslag 6.45 uur start de veiling. Na afloop bepalen we nog de verkoopvolgorde voor de volgende veilingdag, via loting. Tot slot wordt alle vis klaargezet voor ophaling en dan stel ik alle facturen op.”
Sociaal gebeuren
In al die jaren heeft Katrien natuurlijk veel zien veranderen. “Waar de aanvoer per schip vroeger met pen en papier werd genoteerd na het sorteren, gebeurt dit nu via een tablet. Die digitalisering vond ook zijn intrede buiten het veilinghuis, want 85% van de handelaars koopt nu van op afstand en de reder kan meteen opvragen wat hij besomd heeft. Zo verloopt dit veel efficiënter, maar hiermee ging de charme van het sociale gebeuren wel wat verloren”, vindt ze. De verkoop zelf verloopt nog steeds volgens een dalende prijs op een klok, die stopt wanneer iemand afdrukt. “Een hectisch schouwspel, waarbij je als koper niet te vroeg maar ook niet te laat wil drukken, en waarbij er wel eens op die knoppen gevloekt wordt. Ik voel mij dan dikwijls als Ben Crabbé in ‘Blokken’”, lacht ze.
Vrouw in mannenwereld
De parttimejob met vroege uren komt haar goed uit; destijds als moeder en tegenwoordig als grootmoeder. Maar wat maakt Katrien nu een goeie veilingmeester? “Daar heb je stalen zenuwen voor nodig en je moet ook op je strepen staan. Ik werk hier in een mannenmilieu, maar daar was ik ook al in opgegroeid, als dochter van een schipper-reder. Dankzij die achtergrond werd ik hier ook meteen aanvaard. Omdat ik hun producten ken, kan ik immers op het respect rekenen van zowel vissers als vishandelaars”, weet ze. Zij waarderen ook haar punctuele en kordate aanpak. “Het móet vooruit gaan, want de vis is natuurlijk maar beperkt houdbaar. Hoe sneller ze verkocht wordt, hoe sneller ze in de koeltogen of in de restaurantfrigo’s ligt voor de verdere verwerking.”
Visfanaat
Elke reder die zijn vis wil verkopen, moet dit verplicht aan de veiling overlaten, voor een zorgvuldige sortering, een eerlijke prijsvorming en een voedselveilige afhandeling. En enkel klein- of groothandelaars die zich een koopkaart aanschaffen, kunnen bij de veiling kopen. Als medewerker mag Katrien daar evenwel rechtstreeks haar vis voor persoonlijke consumptie inslaan, zodat de schakel van de viswinkel dan uit de keten verdwijnt voor haar. “Ik hou vooral van tong, zeeduivel of tarbot. Dit maak ik met veel plezier meermaals per week klaar, op mijn vrije dagen. Ook als we op restaurant gaan, zal ik altijd voor Noordzeevis kiezen. Dit zie ik als een logisch verlengstuk van mijn job en is mijn manier om mijn waardering voor het harde werk van de vissers te uiten”, wil ze nog kwijt.
