Er zijn diners. En er zijn avonden die je maanden later nog navertelt. Supperclub behoort zonder twijfel tot die tweede categorie. Wat Laura Crabbé creëert, is een tijdelijk universum: een diner op onverwachte plekken waar gastronomie, scenografie en ontmoeting samenvloeien tot één beleving. Van een oude schuur tot een goudgeel tarweveld of een casco pand, bij Supperclub tafel je midden in een goed bewaard geheim.
Meer dan mise-en-place
Soms begint een idee niet in een ruimte, maar in een gevoel. Een onrust. Een drang om iets te creëren dat groter is dan een bord eten. Na tien jaar koken in restaurants als LESS Eatery, Bunch en via catering voelde Laura Crabbé (30) dat haar creativiteit verder reikt dan de keukenmuren. “Ik had zó veel ideeën, maar ze bleven in mijn hoofd bruisen. Tot ik mezelf de push gaf om supperclubs te organiseren, weg van het klassieke restaurantconcept.” Voor de eerste editie in 2024 werkte ze samen met haar goede vriend Jeff, voormalig souschef bij Willem Hiele. Hij werkte het menu volledig uit, terwijl Laura zich op de regie en de visuele ervaring richtte. “Ik wil aanwezig zijn bij de gasten en voelen hoe het samenzijn aan tafel ontstaat.” Zo werd het fundament gelegd waarin locatie, sfeer en eten gelijkwaardig samenkomen.
Onder de radar
“De naam verwijst naar de New Yorkse supperclubs uit de jaren dertig, waar glamour en undergroundcultuur hand in hand gingen. Gasten ontdekten spots via mond-tot-mondreclame en brachten hun eigen stoel, bord en bestek mee. Dat tijdelijke, clandestiene gevoel intrigeert mij.” (lacht) Vandaag speelt Instagram die rol van moderne fluisterlijn: de locatie blijft geheim tot kort voor het diner. “Wie wil komen tafelen, schrijft zich in zonder precies te weten waar hij terechtkomt." Elke editie wordt van nul opgebouwd met een locatie, scenografie, menu en sfeer die aansluiten bij het moment.” Die locaties vindt Laura zelden bewust; ze dienen zich eerder toevallig aan. Zoals het goudgele tarweveld in Gistel vorige zomer. “Er was een hittegolf, de avondzon reflecteerde in de ramen van een oud klooster. Op zo’n moment begint er iets te broeden. Het is alsof de plek zelf uitnodigt om iets bijzonders te maken.”
Van diner naar dynamiek
Supperclub draait niet alleen om eten, maar om wat er rond de tafel gebeurt. “De avond begint meestal voorzichtig, maar ergens tussen het eerste glas en het dessert ontstaat een unieke dynamiek: vreemden delen een fles wijn, gesprekken vloeien samen en de tafel wordt één geheel. Regels zijn er nauwelijks: wie wil, kan zijn dessert ergens anders aan tafel eten. Soms eindigt de avond zelfs in de keuken. Eén keer bleven de laatste gasten plakken en ontstond er spontaan een klein feest, heerlijk!” Toch schuilt achter die nonchalance een intensieve logistieke operatie. “Alles moet tijdelijk worden opgebouwd op locaties zonder voorzieningen: water, elektriciteit, koeling, tafels ... Elke editie is een nieuwe puzzel", lacht Laura. “Soms valt de elektriciteit gewoon uit. Gelukkig duikt mijn vader dan al eens op als redder in nood.”
Grenzeloos tafelen
Laura noemt zichzelf een vrije vogel. Een eigen restaurant staat voorlopig niet op haar verlanglijst: te voorspelbaar, te routineus. Wat haar drijft, speelt zich af op het snijvlak van gastronomie en art direction, waar ze ervaringen creëert waarbij eten, ruimte en mensen in elkaar overvloeien. Haar ultieme droom? Een supperclub in het buitenland. “Misschien ooit in Athene, ergens in een marmeren grot onder de open hemel.” (lacht) “Maar voor we daar belanden: de volgende Supperclub vindt plaats in een casco pand in Gent, tijdens de eerste twee weekends van mei. Gasten starten met een rondgang langs de publieke kunst- en designvernissage van LOUD, opgezet door Lena Coupez en Oona Dobbelaere, waar jong talent en betaalbare kunst centraal staan. Daarna trekken ze naar de eerste verdieping om te supperclubben.” Het typeert Laura’s visie: momenten creëren waarop mensen écht verbinden – via smaken, kleuren en gesprekken.
