De voordeur vinden is al een ontdekkingstocht op zich. Verscholen achter een duin ligt een huis waar kunst en design je blik alle kanten uitsturen en boeken de inspiratiebronnen prijsgeven. Gelukkig krijgen we er een wandelende encyclopedie bij. Arthur Donck (44) werkte jarenlang als architect naast zijn vader, vandaag bouwt hij als business developer aan energiebedrijven. Zodra het kan, ruilt hij Brussel in voor het huis van zijn mama in Nieuwpoort, waar hij met zijn drie kinderen instant in vakantie is. Zijn favoriete plek? Niet de versleten Eames Lounge Chair, maar verrassend genoeg eentje zonder meubels: aan het kookeiland, met familie, vrienden en zelfgemaakte pizza’s.
Een eclectisch familietrekje
Alsof een schattenkaart ons hierheen bracht, stappen we het laatste project van Arthurs ouders binnen. In 2023 nam de familie afscheid van vader Xavier, maar voor Arthur schuilt hij nog in elke hoek. “Waar anderen het terrein zouden effenen, heeft mijn papa de natuur net gebruikt. Ook binnen heeft hij alles gedaan wat bij klanten niet kon.” Aan esthetiekgenen geen gebrek: ook mama Karin is een interieurontwerper in hart en ziel. De Donck-stijl in één woord? “Eclectisch. Kleur, kunst en design uit verschillende periodes lopen bij ons naadloos door elkaar.” Ook op zijn bord mag het trouwens alle kanten uit. “Van Vlaamse stoverij tot nasi goreng: ik kook supergraag. Mijn favoriete plek is dan ook het kookeiland, waar iedereen rond verzamelt. Dat community-gevoel vind ik fantastisch.”
Kunst als kapstok
Wie nu al naar de rommelmarkt wil spurten, moeten we teleurstellen: dit zijn collector’s items. “De dansende Nana van Niki de Saint Phalle was hun allereerste aankoop. Het tafeltje waarop ze staat, kreeg mijn mama van mijn papa voor hun huwelijksverjaardag. Bij een brand zou ik het redden, al weegt dat ding een ton”, lacht hij. Arthur gidst ons langs een tafel van Jules Wabbes, een bureaustoel van Alvar Aalto en een staande lamp van Carmen D’Apollonio. Zelfs de spiegels zijn kunstwerken: op de ene prijkt de Fibonacci-getallenreeks, op de andere een paar borsten. “‘Looking at you, looking at us.’ Ik hou van kunst met een knipoog, of als gebruiksvoorwerp. Dat blauwe houtblok van Manfred Pernice voor het kookeiland? Daar belanden soms jassen op, tot grote ergernis van mama.” Goed dat de recorder meeloopt, want Arthur blijft met namen strooien. “Wij zijn allemaal cherry pickers: niets komt bij ons zomaar binnen.”
Gebouwd op boeken
Voor haast elke interieurkeuze van Xavier en Karin grijpt Arthur naar een boek en bladert hij naar de inspiratiebron. “De open keukenkast komt bijvoorbeeld uit het huis van kunstschilderes Georgia O’Keeffe. Ook het veiligheidsnet waarmee de open verdieping boven de bibliotheek is afgezet, moet nog vervangen worden door een blauwe doek, zoals in de vroeg-modernistische villa van Eileen Gray.” Arthur zijn grootste icoon? Bijoy Jain van Studio Mumbai. “Ik kreeg ooit zijn DIY-stoel cadeau, met acht bamboestokken en draad om zelf aan de slag te gaan. Toen Sabato bij mij thuis kwam fotograferen, zat ik nog maar halverwege. Bijoy was not amused”, lacht hij. Ook buiten de designwereld botst hij weleens op een bekend gezicht. “Zo is Meneer Michiels, beter bekend als DJ 4T4, een van mijn beste vrienden geworden.”
Ooit voor het grote publiek
Maar hoe kunstig vindt Arthur onze kust? “Er duiken steeds meer goeie initiatieven op aan zee. Vooral werken op het strand kunnen me bekoren: van Kris Martins Altar in Oostende – het lege kader van het Lam Gods – tot William Sweetloves Cloned Paardenvissers in Oostduinkerke. Zo vond ik de schildpad van Jan Fabre sterker uitkomen op de zeedijk.” Ook voor kunst tussen vier muren weet hij waarheen. “Kunstencentrum Ten Bogaerde in Koksijde doet goeie tentoonstellingen en Emergent in Veurne staat nog op mijn lijstje.” Zijn drie kinderen gaan steeds mee, willen of niet. “De beurzen Art Brussels en BRAFA zijn intussen jaarlijkse kost, maar evengoed staat er een Ferrarimuseum op het programma.” Zelf de kunstenaar uithangen? “Ik verdiep me graag in fotografie, maar puur als hobby. Ik speel wel met het idee om ooit onze kunst- en designcollectie tentoon te stellen.”
Interieuricoon: Naast de Indische Bijoy Jain kijk ik enorm op naar mijn zus Marie, een krak in stoffen, kleuren en texturen. Die geel-wit gestreepte gordijnen? Haar werk.
Favoriete adressen: Torp in Oostduinkerke, Loft Living Boutique in Nieuwpoort en het kleurrijke cadeau- en designwalhalla Vetro in Brussel.
Tentoonstelling die bijbleef: Inner Travels van Rinus Van de Velde in Bozar. Mijn jongste was toen zes. Die levensgrote trein in karton waar je op mocht? Echt geflipt.
Lokale expo’s op de agenda: Bieke Depoorter in Westfront Nieuwpoort en Dingen van Kristof Santy en Della Calberson in Kunstencentrum Ten Bogaerde in Koksijde.
Beste interieuradvies: Kijken, kijken, kijken. Musea, galerijen, design- of rommelmarkten: voed jezelf door dingen te zien. En soms moet je eerst wegnemen voor je toevoegt.
Betaalbare kunsttip: Artlead, een online platform dat hedendaagse kunst toegankelijker maakt en RotorDC, waar bouw- en interieurstukken een tweede leven krijgen.
Nog op mijn verlanglijst: Momenteel moet ik eerder ontspullen dan verzamelen. (lacht) Maar als ik mag kiezen: een schilderij van Sean Crossley. Zijn werk is nog tot 24 oktober te zien bij kunstgalerij Harlan Levey Projects in Molenbeek.
Goedkoopste item: De glazen van Dille & Kamille. Eenvoudig en tijdloos. Al is prijs relatief in kunst: iets van 100.000 euro kan morgen 10.000 waard zijn, of omgekeerd.
Komt nooit binnen: Iets van Temu. Ik heb moeite met het idee dat consumeren haast een must is geworden. Het zet aan tot een wegwerpcultuur.
