In Oostende gebeurt er elk jaar iets magisch: kale gevels krijgen kleur, tot ze kunst zijn. Dankzij The Crystal Ship barst de stad opnieuw van de nieuwe streetart. Matthias Schoenaerts, die zelf een geroemde artiest is in het milieu, cureert de tiende editie van het festival. Tussen de vele internationale kunstenaars prijken dit jaar ook vier volbloed Oostendse creatievelingen, die met verfborstel en graffitibus hun stad mochten beschilderen. Een eer én een uitdaging.
“Doe mij maar het allerkleinste penseeltje”
Als je vorig jaar Rock Werchter bezocht, ken je Wouter Persyn (29): hij transformeerde de North West Walls tot een sterke architecturale illusie. “Ik moest toen echt m’n grenzen verleggen en bewees aan mezelf dat ik dat kón. Het gaf me zelfzekerheid als streetartist.” Hij verwerkt in Oostende de Gaanderijen in zijn werken: de architect in hem geniet. “Met een plooimeter en potlood teken ik alles en met het allerkleinste penseeltje schilder ik de vlakken in.” Dat zijn creaties nadien niet in een privéwoning prijken, maar in een stad tussen de mensen, doet deugd. “Dit discrimineert niet. Deze werken zijn voor íédereen.” En na het schilderen? Dan gaan de voetjes ’t zand in. “Mijn lief en ik hebben een strandcabine. Da’s vakantiegevoel, elke dag.”
Grafittibus, verfborstel of potlood?
Een grafietpotlood.
Hoe voel je je bij een leeg wit doek?
Ongemakkelijk. Er is niks zo moeilijk als een leeg wit blad.
Favoriete kleur?
Alle tinten rood.
Welke muziek staat op repeat in je atelier?
Toto tot Chase & Status.
Favoriete Oostendse hap?
De verse garnalen met puree bij Cégaban.
“Eerste keer dat ik buiten schilder”
“Ik schilderde vandaag in bikini, zalig. Het is al een pak kouder geweest. Toen droeg ik twee broeken en vijf truien.” Joke Neyrinck (44) werkt als Jook Doodle normaal knus in haar atelier. Of thuis, waar ze alle muren vulde met doodles en zo de internationale pers haalde. “Het is wennen aan zo’n hobbelige buitenmuur: de verf moet veel dikker. Maar ik wil het blijven doen. Zo groot werken is heerlijk.” Joke is een zeeminnende stadsmens en eert met haar werken het Kursaal. “Mijn schoonvader Willem Vermandere en mijn man Augustijn bestegen dat podium al vaak.” Tien afgewerkte werken creëren op tien dagen is pittig, zegt ze, want Joke tekent liefst ongeremd. “Uit de ene doodle ontstaat een ander. Kunst moet niet al te ‘juist’ zijn, vind ik.”
Grafittibus, verfborstel of potlood?
Potlood, maar stiekem liever stift.
Hoe voel je je bij een leeg wit doek?
Wil ik meteen ongeremd tackelen.
Favoriete kleur?
Babyroze.
Welke muziek staat op repeat in je atelier?
Nirvana of mijn man, Augustijn Vermandere.
Favoriete Oostendse hap?
Garnaalkroket of wulloks.
“Je mag pronken met een vol lijf”
Met 73 lentes is Mieke Drossaert de oudste deelnemer. “Maar in mijn hart voel ik me achttien. Ik kijk nog altijd verwonderd naar de wereld.” Schilderen op de knieën of balancerend op een ladder: doet ze gewoon. “Buiten werken is bevrijdend. Alsof er oneindige ruimte is voor mijn figuren.” Mieke is ‘aangespoeld’ in Oostende, maar na dertig jaar voelt ze zich er omarmd. Ze schildert lichamen geïnspireerd door ‘Dikke Mathille’, de iconische vrouw in het water midden in de stad. “Ik liet me leiden door hoe zij de zee omarmt. Rustig, wachtend. En ik schilderde volle lijven, da’s mijn handelsmerk: aan ‘t zeetje mag je pronken met zo’n lijf, hè.” Ze wil dat haar werken anderen een warm gevoel geven. “Als ik een instant smile zie, denk ik: yes. Geslaagd.”
Grafittibus, verfborstel of potlood?
Op mijn muren: alle drie.
Hoe voel je je bij een leeg wit doek?
Het is nooit leeg, want ik zie al beelden.
Favoriete kleur?
Een toets rood.
Welke muziek staat op repeat in je atelier?
Easy jazz.
Favoriete Oostendse hap?
Oostendse tatjespap. Of een bouillabaisse bij Hotel du Parc.
“Graffiti is ongecompliceerd”
Voor Siegfried Vynck (46) is dit een blij weerzien. Vorig jaar mocht hij op The Crystal Ship een werk van zichzelf uit 2016 overschilderen. “Fijn, want ik ben als artiest geëvolueerd. Plus, streetart ís vergankelijk: je weet dat je werk een week later weg kan zijn.” Dit keer is de Lange Nelle zijn inspiratie. “Vroeger was de vuurtoren voor me een baken. Als ik ze zag vanop de snelweg, wist ik: ik ben bijna thuis.” Siegfried is een ervaren graffitiartiest. “Maar dit is intensief. Elke dag een nieuw werk, dat is je telkens opladen om van nul te starten. Gelukkig is graffiti ongecompliceerd. Je schudt met de bus, spuit en klaar. Het voelt natuurlijk.” Ook fijn: de babbels met voorbijgangers. “Soms blijft iemands verhaal hangen. Dan neem ik het mee in m’n werk.”
Grafittibus, verfborstel of potlood?
Graffitibus.
Hoe voel je je bij een leeg wit doek?
Alsof ik in de boksring kruip.
Favoriete kleur?
Ultramarijnblauw.
Welke muziek staat op repeat in je atelier?
Tool, elektronisch, jazz of progressieve funkmetal.
Favoriete Oostende hap?
Ik wil ooit door Willem Hiele verwend worden.
